അര്ദ്ധ നിമീലിത നയനങ്ങളാല് എന്
ജീവനില് എഴുതി നീ കവിതകള് ..
ശ്വാസമായി ആ വരികള് എന് എപ്പോഴോ
ഏകാതന്തതിയില് അലിയുംബോഴും
കണ്ണ് നീര് പൊടിയുന്ന നിമിഷങ്ങളിലും
കനല്പോല് ജ്വലിക്കുന്നു ആ വരികള്
ഇന്ന് ഞാന് അറിയുന്നു നിന്നെയും
നിന് വിചാരത്തെയും വികാരത്തെയും
വാരി ചൊരിയുന്ന കാര്മുകിലെന്തിണോ
എന് കണ്ണുനീര് ഒപ്പി പലപ്പോഴും
ചിതറി ഒഴുകുന്ന നിലാവും എന്തിനോ
എന് കൂട്ടിനായ് എന്നെപ്പോഴോ തോന്നിപ്പോയി
നിന് ചിരി എപ്പോഴും പകരുന്നു മന്ദഹാസം
ഞാന് അറിയാതെ എന് എന് അധരത്തിലും
അണയും ഞാന് നിന്നരുകില് ഒരിക്കല് ,
ഈ ഭൂവിലെ സ്വര്ഗത്തിന് വാതിലില് .
No comments:
Post a Comment